من از ماه بيزارم

شايد همين ماه بود كه به عادت هولناكش

خنده تو را سهميه بندی كرد

خنده شب چهارده...

من از چرخش زمين می ترسم

مبادا ليز بخوری و از آن طرف به آسمان بيفتی

آسمانی كه زير پای من است

نه بالای سرم...

من از چشمك ستاره ها وحشت می كنم

انگار نه انگار كه ما فقط دو چشم داريم و بس

پس اين همه تكرار از يك نگاه برای چه

وقتی تا صبح هزار بار خاموش می شوی و من هزار و يك بار تنها

يك بار آخر هم بجای تو...

ای كاش قطره بودی

آنگاه اگر از عالم و آدم هم می چكيدی و نابود می شدی

تنها چيزی كه از دست می دادم تصوير خودم بود

اين را بگذار به حساب بی خوابی يك شاعر ديوانه

اما ای كاش قطره بودی...