من از ماه بیزارم
شايد همين ماه بود كه به عادت هولناكش
خنده تو را سهميه بندی كرد
خنده شب چهارده...
من از چرخش زمين می ترسم
مبادا ليز بخوری و از آن طرف به آسمان بيفتی
آسمانی كه زير پای من است
نه بالای سرم...
من از چشمك ستاره ها وحشت می كنم
انگار نه انگار كه ما فقط دو چشم داريم و بس
پس اين همه تكرار از يك نگاه برای چه
وقتی تا صبح هزار بار خاموش می شوی و من هزار و يك بار تنها
يك بار آخر هم بجای تو...
ای كاش قطره بودی
آنگاه اگر از عالم و آدم هم می چكيدی و نابود می شدی
تنها چيزی كه از دست می دادم تصوير خودم بود
اين را بگذار به حساب بی خوابی يك شاعر ديوانه
اما ای كاش قطره بودی...