شكسته روح عاشقان كه وقت خواندنش چه بود

فرو به لاك شرم خويش كه شعر عاشقی سرود

و كوچه ها پس از عبور دريغ قطره ای صدا

گذشته جمع عاشقی نمی رسد صدای پا

و هياْت سپاهيان فراز اقتدار خويش

به شرح جسم كشتگان رود ز كارزار خويش

تو را چه سود از اين همه غرور و فخر و اقتدار

كه لعنتت كند زمين به هر غبار هزار بار

تو را چه سود از اين دمن كه صيد باد كرده ای

كه نام سست ياس را به داس ياد كرده ای

به هر طرف كه ره زدی گياه سر به خاك برد

چرا كه باورت نبود قداستی كه خاك برد

فقان كه سرگذشت ما ترانه تب تو بود

كه در طلوع فتح شب چه تلخ بر لب تو بود

بمان ببين چه سازدت سزای افتخار تو

نفير لعن دوزخی که بسته چوب دار تو

كه مادران داغدار سياه جامگان خواب

به اشك سرنهاده اند به ياد اهل آفتاب...

(مسعود عباسی) 

(به ياد آخر بازی از احمد شاملو)